Recensie - Wintercode Pen Stewart


Een nieuwe fantasy-auteur van eigen bodem, daar ben ik altijd weer nieuwsgierig naar. Wintercode van Pen Stewart kon ik daarom niet aan me voorbij laten gaan. Ondanks dat ik wat gemengde gevoelens had bij een aantal puntjes in het verhaal, is het een mooi debuut dat de vergelijking met Adrian Stone en An Janssen zeker kan doorstaan.

Het verhaal


Chloe staat op het punt om toegelaten te worden tot de Orde van de Winterkinderen, een magische groepering. Helaas loopt dat niet zoals verwacht. Dan slaat het noodlot toe.
Chloe moet vluchten voor haar leven en het lukt haar maar niet om erachter te komen waarom zij het doelwit is van een klopjacht, notabene door harpijen, wezens waarvan gedacht werd dat ze al vele jaren uitgestorven waren in de wereld. En dan hangt er ook nog veel af van haar keuzes, maar hoe kan ze weten of ze juist kiest als ze niet weet wat er op het spel staat? Samen met haar vriend Jake en de halfling Sia probeert ze haar achtervolgers voor te blijven en zich staande te houden in het ingewikkelde politieke spel in Laersinweld.
Lukt het Chloe haar lot in eigen handen te nemen en een oorlog te voorkomen?

Personages


Wintercode volgt de lotgevallen van Chloe en Jake, en halfling Sia. Daarnaast kent het boek een grote hoeveelheid personages, die allemaal kleine rollen vervullen.
We volgen Chloe, een leerling van de Orde van de Winterkinderen, die tijdens de proeven om een volleerde magiër te worden haar magie niet weet te gebruiken en daarom zakt. Chloe is 23, maar ze komt vanaf het begin een stuk jonger over. Haar liefde voor Jake, een kapitein in de geheime dienst, maakt het niet beter. Stewart probeert een complexe en onmogelijke liefde over te brengen, maar slaagt daar maar ten dele in. De dialogen tussen beide personages kenmerken zich door veel uitroeptekens en gekissebis, waardoor ze soms wat oppervlakkig overkomen.

Ook elders in het boek zien we vaak dat mensen zich nogal impulsief gedragen. Er is daardoor ook weinig rust in het boek, niemand lijkt even stil te staan om te bedenken wat nu eigenlijk handig. Dit gegeven was in mijn ogen zelfs de oorzaak dat de plot soms nodeloos meandert. Op een paar momenten in het boek had ik ook het gevoel dat de personages niet logisch handelen vanuit hun positie of vanuit de ervaringen en kennis die ze hebben.
De politiek waar Chloe bij betrokken wordt, doet wat grof uitgebeeld aan, en daardoor wat naïef. Opvallend is dat de fantasiewezens, de chiroc (een soort katmensen), de trollen en harpijen, een meer gelaagde persoonlijkheid kennen dan de menselijke personages. Ik vond de beschrijvingen van de fantasiewezens, en hun interactie met mensen, dan ook een sterk punt van het verhaal.

De schrijfstijl


Stewart schrijft zeer verzorgd. Het verhaal is ook goed geredigeerd. Het verhaal wordt grotendeels vanuit het perspectief van Chloë verteld in de eerste persoon. Zij heeft een vrij traditionele vertelstem, die voor een lezer van high fantasy vertrouwd aanvoelt en prettig leest. Wat ik toch wel jammer vond, was het gebruik van 'fantasy'-woorden voor gewone dingen die in onze wereld ook voorkomen. Deze woorden voegen voor mij niet zoveel toe, omdat er enkel een bestaand woord vervangen wordt door een verzonnen term, zonder dat het ons écht iets leert over de wereld. We lezen ze ook wel erg vaak. Zo wordt de tijd wordt aangeduid met dagdeel, tijdsdeel en tijdseenheden en dat vond ik eigenlijk niet zo prettig lezen.
De beeldspraken vond ik regelmatig zo vergezocht dat ze me eerder uit het verhaal haalden. Dit is jammer, want het taalgebruik kent verder voldoende creativiteit en heeft een heel fijn ritme.

Opbouw verhaal.


In Wintercode worden hoofdstukken met Fractaal aangeduid. Deze tellen af naar een hoofdstuk dat nulpunt wordt genoemd en dat een stijlbreuk met het overige boek inhoudt: dit hoofdstuk is in de tegenwoordige tijd geschreven en heeft een experimenteel karakter.
Eerlijk gezegd vond ik dit wel interessant om te lezen. Opmerkelijk genoeg waren deze stukken veel krachtiger geschreven dan de overige hoofdstukken.
Tussen de Fractalen vinden we enkele intermezzo's die met Fragment worden aangeduid. We krijgen hierin ondere andere een terugblik op Jakes leven, vanuit zijn perspectief.
Wintercode kent enkele lijntjes die niet helemaal uit de verf komen, terwijl de focus op achtergrondverhalen soms groot is.
Het grootste probleem is dat de plot erg breed is opgezet. Stewart is zeer ambitieus te werk gegaan, maar hierdoor is de hoofdlijn in de plot niet overal helder. Dit komt ook door de soms onlogische interactie van de personages met elkaar.
Het verhaal wordt zeker beter naarmate je vordert. Met name zodra Chloe met de harpijen in aanraking komt, krijgt het verhaal meer schwung.

Wereldbouw


De wereld, Laersinweld, die wordt geschetst is beslist interessant, met de tegenstelling tussen natuurlijken en onnatuurlijken. De laatste zijn volkeren die geen oorspronkelijke bewoners van de wereld zijn, maar erin zijn neergezet door mysterieuze Tijdwevers, na 'aanpassingen' aan de nieuwe wereld. De volkeren zijn mooi neergezet en origineel. Zo zijn er de chirock, een soort katmensen, en luchttrollen. Van het mysterieuze lagaevolk zijn er nog maar twee halflingen in leven. We leren nergens hoe dit komt, maar dat zal wellicht in volgende delen nog duidelijk worden.

De wereld heeft een soort steampunkerige feel. Wel is er nogal wat geavanceerde technologie aanwezig in het verhaal, achtergelaten door de Tijdwevers. Zo zijn er Portalen, en een grote rol is weggelegd voor de Tijdglobaal. Hopelijk ligt het tempo in een volgend verhaal iets lager, waardoor de wereld net wat beter uit de verf komt.

Illustraties


Wintercode is een roman met illustraties. Ik houd daar wel van, en ik kijk altijd reikhalzend uit naar mooie producties waarin beeld en tekst gecombineerd worden. In het geval van Wintercode kan ik daar het volgende over zeggen.
De schilderijen zijn een aardige toevoeging, maar ze zijn niet onmisbaar. In de uitvoering vallen sommige van de afbeeldingen wat uit de toon, deze zijn net iets minder geslaagd. De onderschriften brachten me in verwarring: ik dacht dat het stukjes uit de bijbehorende hoofdstukken waren. Dat bleek niet zo te zijn. De bedoeling van de tekstjes is me eerlijk gezegd niet duidelijk geworden.

Alles bij elkaar toch een interessant project dat zeker sympathie verdient.

Conclusie


Een onderhoudend fantasydebuut in een interessante wereld, die nog niet helemaal uit de verf komt in dit eerste deel. Het verhaal had wat strakker geschreven mogen zijn, wordt beter naarmate het vordert en is zeker goed voor wat ontspannen uurtjes vermaak.
Deze auteur is zeker de moeite waard om te blijven volgen.




Reacties