Waarom ik NaNoWriMo niet gehaald heb dit jaar


En waarom dat helemaal niet erg is.



Ik begon november heel optimistisch: ik ging voor het eerst in jaren weer eens deelnemen aan NaNoWriMo en zou er eens lekker op los schrijven.
Dat had het manuscript van Vrouwe van Arak immers een behoorlijke duw in de goede richting gegeven indertijd.

Ik begon lekker, het verhaal schreef zichzelf zo'n beetje en alles was goed. Tot het niet meer goed ging en ik in de knoei kwam met mijn verhaallijnen.
In dit boek speelt alles zich binnen tamelijk korte tijd af, en dat betekent een strak tijdschema, je gaat al vlug de mist in, zeker als je vanuit verschillende perspectieven schrijft. Helaas onstond er middenin het verhaal een soort punt waarin alles samenkwam, maar waar niets meer klopte....
Het kostte me wat tijd om dat allemaal uit te vlakken.

En soms komt het ook gewoon neer op inspiratie.
Ja ik weet het, alle schrijfgidsen, -boeken, -adviezen hameren erop dat het 99% transpiratie en 1% inspiratie is. Maar dan nog heb je toch nog die 1%, en ik kwam erachter dat ik mijn verbeeldingskracht voorbijgeschreven was.
Mijn fantasie hield geen gelijke tred met het verhaal. Ik denk scenes namelijk vaak helemaal uit in mijn hoofd voordat ik ze opschrijf. Hoewel ik het verhaal helemaal op A4-velletjes schematisch uitschrijf, moet het ook de kans krijgen om te groeien - in mijn hoofd.

Het ging dus langzamer dan ik wenste. Ik besloot dat ik daar dan maar beter aan toe kon geven. En ja, afgelopen maand is het verhaal enorm gegroeid.
De wereld, het verhaal, de wezens erin, ze zijn allemaal sterker geworden van aandacht en tijd. Ik heb dan ook niet alleen geschreven, maar ook aangevuld, herschreven, nagedacht over de tijdslijnen en verhaallijnen, alvast fragmenten neergepend en bewaard in aparte bestandjes – kortom, ik was er druk mee.

Ik denk dat het verhaal er beter van is geworden. 
Afgelopen maand heb ik toch nog zon 25000 woorden geschreven, dat is goed voor een slordige 100 bladzijden (afhankelijk van de opmaak.)

Jammer dat ik NaNoWriMo dit jaar niet gehaald heb, het heeft toch iets bijzonders, die magische woordgrens van 50.000 woorden in één maand. Gefeliciteerd aan alle mensen die de zware taak volbracht hebben. Jullie hebben echt een prestatie neergezet!

Hier gaat het goed.

Reacties