NaNoWriMo


Het is November en dat betekent National Novel Writing Month.

Hier is de website:



Als je van schrijven houdt en je hebt wat tijd deze maand, schrijf je dan nog vlug in, want het is echt iets bijzonders om in een week 50.000 woorden te halen. Dat is het doel.

Het idee is om een afgerond verhaal te schrijven in die maand, maar zulke korte verhalen zijn mijn ding niet echt. Ik voel me thuis op de lange afstand.

Ik ga dan ook verder schrijven aan een verhaal dat al zon 30.000 woorden op weg is – dat is grofweg 100 pagina's. Het is bedoeld als Young Adult urban fantasy, en het ontstaan is wat gek: ik had al een poosje niet geschreven, en ineens kwam er een verhaal in me op.
In drie dagen schreef ik 40.000 woorden. Het was niet iets wat ik van plan was, het is me echt overkomen.

Toen was het ook echt even op. Ik herlas wat ik tot dan toe geschreven had, was razend enthousiast over een aantal dingen en zag al wel dat ik ook veel moest herschrijven, en wilde ook wel graag verder, maar toen liep de plot volledig vast. Echt geen beweging in te krijgen.

Na enkele weken van morrelen en schaven werd duidelijk  dat de tijdslijn in het verhaal niet klopte. Ik maak altijd vrij vlug een bestand waarin ieder hoofstuk in een regel of twee staat samengevat, met het personage erbij vanuit welk perspectief dat hoofdstuk wordt verteld. Het helpt om overzicht te houden. Ook maak ik daar een tijdslijn bij. 
Ik zag ook in dat er heel wat research nodig was. Nu houd ik daar erg van, me in allerhande onderwerpen verdiepen, maar het kost ook veel tijd.
Erger was dat ik tot de schrikbarende conclusie kwam dat een van de hoofdpersonages eigenlijk overbodig was, en dat het veel te lange begin van het verhaal snel terug te brengen was tot redelijke proporties door hem er gewoon compleet uit te schrijven.

Auw.

Dat deed echt pijn. Het is echt een leuk personage. Maar ik heb hem in een bestandje: daar blijft hij geduldig wachten op zijn eigen verhaal.

Intussen word het verhaal steeds duidelijker in mijn hoofd. Plotlijnen staan bij mij altijd op A-viertjes vol krabbels, van het soort dat ik zelf amper terug kan lezen. Maar het werkt, want wat op papier staat, zit ook in mijn hoofd, en uiteindelijk weet ik dan ineens welke richting het verhaal op moet.

Wat wel erg belangrijk is, althans voor mij, maar volgens mij voor iedereen, is dat ik het verhaal op dat moment niet loslaat en laat verstoffen. Stephen King noemt dat het afkoelen van verhalen. Eenmaal dood, is het verhaal ook niet meer tot leven te wekken.
Ik vind dit verhaal zelf te bijzonder om dat te laten gebeuren en wil er graag zoveel in investeren dat het goed genoeg wordt om gelezen te worden.

Daarom doe ik dit jaar dan ook weer mee aan NaNoWriMo. Vrouwe van Arak is deels in zon sessie geschreven. Het is echt idioot, grappig, een achtbaan, en het dwingt je om productie te leveren. Het geeft niet dat het niet altijd het beste schrijfwerk oplevert.
Ieder woord dat je schrijft, vormt je verhaal duidelijker en herschrijven moet toch.


En op zich valt het nog reuzemee: het zijn maar zon 1700 woorden per dag. Dus als je me even nergens ziet: ik heb een quotum te halen!

Reacties