Recensie De wilde gave Ursula le Guin










In de Oplanden wonen mensen met bijzondere gaven. Zo is er een familie met de gave van het ontdoen, die maakt dat mensen, dieren of dingen vervormen en dood gaan. Er is de gave van blindheid veroorzaken, van telepathisch spreken met dieren.

Deze gaven worden doorgegeven van ouder op kind.

De jonge Orrec komt uit een familie die de gave van het ontdoen heeft. Helaas komt zijn gave maar niet tot ontwikkeling, ondanks de training die zijn vader hem geeft.

Totdat Orrec om zijn vader te beschermen, een adder ontdoet. En later dood hij zijn hond als deze voor zijn paard zijn voeten loopt.

Als Orrec een stuk bos ontdoet, waardoor tot aan de rotsen toe er chaos en dood ontstaat, loopt het uit de hand. Orrec heeft een wilde gave, een gave die hij niet onder controle heeft. Maar die zeer krachtig zal worden.

Uit angst zijn familie kwaad te doen, blinddoekt Orrec zichzelf. Daarmee wordt hij een krachtig wapen in de strijd tegen een familie die uit is op het land en vee van de familie. Maar verder is Orrec van weinig nut. Om de tijd te doden, leest hij de verhalen die zijn moeder heeft achtergelaten na haar dood. Hij bedenkt nieuwe verhalen, ontdekt zijn gevoel voor poezie.

Hij ontdekt dat hij met zijn vriendin Gry, die met dieren kan spreken, wil trouwen. Ook al zijn er plannen om beide jongeren uit te huwelijken, met partners die hun bloedlijn en dus gaven versterken...

Orrec en Gry ontdekken hun talenten, en proberen hun eigen weg te vinden in een wereld waarin talenten je leven kunnen bepalen.



Ursula Le Guin, de Grande Dame van de fantasy en science fiction, behoeft zij verdere introductie? Ik denk het niet. Met deze tedere geschiedenis, het begin van meerdere verhalen over de Oplanden, laat zij zien dat ze een voor haar vertrouwde thematiek, het spanningsveld in hoe een individu zich tot het geheel erhoudt, actueel en ook weer origineel uit kan werken.

De wilde gave is geen boek van het grote gebaar, van strijdtonelen en dramatiek. Binnen de setting van enkele families op naburige gronden, die elkaar bestrijden maar ook nodig hebben, weet ze alledaagse menselijke dilemma's en drijfveren bijna terloops met elkaar te vervlechten. In een bedaard tempo ontvouwt het verhaal zich. Dat bedaarde is herkenbaar van onder andere de Aardzeetrilogie, maar in dit kleine verhaaltje zorgt het ervoor dat het verhaal lang wat vlak blijft. Er is wel ontwikkeling in het verhaal, maar het duurt wat lang voor de dingen in een stroomversnelling raken – ik zat op den duur te wachten tot het plot verder tot ontwikkeling kwam.

Totdat emoties beginnen te kolken en mensen drastische dingen doen – waardoor ze ineens hele nieuwe inzichten in zichzelf verwerven en richting geven aan hun leven. En dan zie je ineens ook hoe al die alledaagse, op zichzelf weinig betekenende voorvallen, onvermijdelijk lijden tot het intense slotstuk. Alsof het verhaal daar meer kleur krijgt.

Een fijngevoelig verhaal, geschreven met de vaardige hand waarop je eigenlijk al rekent als je de eerste bladzijde omslaat. Maar door de subtiele ontwikkeling in het eerste deel van het verhaal, mist het verhaal de intensiteit die ik van eerder werk van Le Guin gewend ben.



De Wilde Gave

Uitgeverij Lebowski

ISBN 9789049500726

Verschenen 2009

Reacties