Recensie Wolfmaan - Tisa Pescar


Wolfmaan is het tweede deel uit de Tussenwereldserie van de in Rotterdam geboren Tisa Pescar. In 2008 debuteerde zij met Jachtmaan bij uitgeverij Kramat.  Wolfmaan is goed als zelfstandig verhaal te lezen, maar wel kreeg ik af en toe het gevoel in een groep mensen terechtgekomen te zijn waarvan ik de voorgeschiedenis niet kende, waardoor ik bepaalde reacties niet helemaal kon plaatsen.

Vijf mensen die  samenleven in een achterafgelegen huis midden in de bossen van Frankrijk , tot elkaar veroordeeld door hun afwijkende ‘geaardheid’ (heks, weerwolf), dat is op zich al stof genoeg voor een verhaal. Als dan ook nog het kind van twee van hen gekidnapt wordt door een oude, doodgewaande aartsvijand, dan is de spanning om te snijden.

Hoewel Pescar vaardig de spanningen in beeld brengt die dat met zich meebrengt, blijft ze toch wat te lang oppervlakkig. En dit komt omdat ze de lezer in het begin maar spaarzaam informatie geeft over wat zich nou eigenlijk afspeelt in de hoeve. Waarschijnlijk hoopte ze de lezer te prikkelen om verder te lezen door cruciale informatie achter te houden,  maar het effect is eigenlijk juist dat de lezer een hele poos min of meer in het duister tast en dus ook niet kan anticiperen op het verhaal, of emotionele binding met de personages kan opbouwen. Dat is jammer, want het verhaal biedt genoeg ruimte om de lezer bij de strot te pakken.  Een introductie eerder in het verhaal van waar het nou eigenlijk om gaat, had Pescar des te meer kansen gegeven om zich op de opbouwende spanning tussen de hoofdpersonen te concentreren. Bovendien laat Pescar al in de beginscène waarin hoofdpersonage Cat haar man Radu ombrengt zien dat ze de gereedschappen om dat te bereiken wel degelijk in huis heeft.

 Heel zakelijk en feitelijk beschrijft hoofdpersonage Cat  alle stappen om van haar man, een ex-weerwolf, een ondode te maken, een vampier met de krachten van een weerwolf. Alleen zo zullen ze hun aartsvijand Vidar kunnen verslaan en het kind van Radu kunnen redden. Helaas zijn ze bij het ontcijferen van de procedure om deze door en door slechte vampier te verslaan, aangewezen op een eeuwenoud document dat in behoorlijk cryptische omschrijvingen verslag doet van de daarvoor benodigde procedure, waardoor het maar raden is of ze wel de juiste stappen hebben gezet om uiteindelijk Vidar baas te kunnen.  Bovendien zullen ze daarvoor eerst Vidar moeten vinden en de tijd dringt, want zal de zoon van Radu de gevangenschap van de monsterlijke  Vidar wel overleven?

Ik had wat moeite met de stijl van dit boek. Pescar schrijft in korte, afgeronde  zinnen en lijkt een afkeer van voegwoorden te hebben. Ze springt er in ieder geval bijzonder spaarzaam mee om. Daarnaast gebruikt Tisa erg vaak korte, van opbouw gelijkvormige zinnen, waardoor een soort staccato ritme ontstaat.

Pescar schrijft in de eerste persoon enkelvoud en ook nog in de tegenwoordige tijd. Dit is een erg lastige vorm om in te schrijven en ook nog een die veel lezers afschrikt. Toch beheerst ze  deze vorm goed, ze weet hem prima uit te buiten om de urgentie van de handeling te benadrukken. Daarnaast schrijft Pescar  bijzonder zintuiglijk, wat de actualiteit nog benadrukt.  De hoofdstukken waarin Cat aan het woord is worden afgewisseld met korte hoofstukken in de derde persoon verleden tijd, een interessante wisseling van perspectief die in dit geval niet verkeerd uitpakt.

Ondanks dat de schrijfstijl me bij tijden zo tegenstond dat ik erdoor uit het verhaal raakte, wist Pescar me na de eerste paar moeizame hoofdstukken genoeg te boeien om dit boek met plezier uit te lezen . Een van de belangrijkste criteria om een boek aan af te meten is of het interessant genoeg is om door te blijven lezen.

Teveel fantasy is zo ongelooflijk irrelevant, dat zelfs dat een opgaaf blijkt en in een genre dat voornamelijk mikt op verstrooiing en het meeslepen van de lezer in allerlei avonturen is dat natuurlijk de doodsteek. Ik was dan ook blij verrast om te merken dat het verhaal me, ondanks de aanvankelijke tegenzin, voldoende wist te grijpen om verder te lezen.

 Af en toe berustte de plot van het verhaal op onwaarschijnlijkheden, of zat je als lezer  met je tenen krom, omdat de hoofdpersonages wel erg voor de hand liggende aanwijzingen over het hoofd leken te zien. Dat maakte dat dit verhaal niet altijd even sterk uit de verf kwam.

Het verhaal wordt wel beter, naarmate het vordert.  Dit komt voornamelijk omdat de interactie tussen de hoofdrolspelers aan intensiteit wint zodra helemaal duidelijk is geworden wat er op het spel staat – en dat is natuurlijk heel wat. 

 
Al voornoemde zaken maakten van Wolfmaan een aardige, maar niet optimaal uit de verf komende roman.
Urban fantasy die in het begin wat doorzettingsvermogen van de lezer vergt, maar die sterker wordt naarmate het verhaal vordert.
 

Wolfmaan - Tisa Pescar
Uitgeverij Kramat 2009
304 pagina’s

ISBN:9 789 079 552 177

 

Reacties