Recensie Drachion Birgit Berg

Drachion is het tweede deel in de Magiatrilogie van Birgit Berg. In het eerste deel Lupidae volgden we de lotgevallen van het meisje Syribil, dat wolvenbloed in zich draagt en dat haar lichaam deelt met een magisch wezen. Deze Lupidae, die soms haar lichaam ‘overneemt’, zorgt ervoor dat ze transformeert tot een enorme wolfachtige. Deze wolfachtige heeft de beschikking over Magia, een kracht die niet door iedereen gewaardeerd wordt. De slechte heer Mallumo is terug in de wereld gekomen en wint langzaam aan kracht. Duidelijk is dat de Lupidae een bedreiging vormt voor hem. Een groep mensen verzamelt zich rond het magische wezen om het bescherming te bieden.

In Drachion introduceert Berg een nieuw hoofdpersonage: de jongen Shadi, leerling van een soort ninja. We volgen hoe hij verraden wordt, vervolgd wordt zonder dat hij weet waarom, en hoe hij de Drachion, een mythisch wezen, tot leven wekt en vervolgens moet vluchten voor zijn leven. In de woestijn ontmoet hij Jhon en Syribil die ook op de vlucht zijn. Natuurlijk worden zij vergezeld door Ri’shana, die in het eerste deel immers trouw beloofde aan de Lupidae. Zij is een Hoeder, een beschermer van het magische wezen. Ri’shana voelt niet alleen een band met de Lupidae, maar ook met de Drachion. Zij beseft dat er een belangrijke rol is weggelegd voor de Drachion, maar hoe, dat is haar een raadsel.

Berg is duidelijk gegroeid ten opzichte van haar eerste boek. Het verhaal is intelligent opgebouwd. Het bevat precies genoeg verhaallijnen om het interessant te houden, maar niet zoveel dat het verwarrend of overbodig begint te lijken: een goede afwisseling van intimiteit en actie. Berg werkt in dit deel de politieke verwikkelingen dieper uit, en omdat ze deze op een menselijk niveau weergeeft komen de intriges ook echt tot leven. Daarbij besteedde ze ditmaal veel aandacht aan het neerzetten van een woestijncultuur van stammen die onderlinge banden maar ook rivaliteit kennen, en schildert ze het nomadenleven overtuigend voor de lezer.

Berg zet sterke karakters neer, waarbij heel veel aandacht is besteed aan de beweegredenen van ieder personage. Ook in Drachion was het weer heerlijk genieten met de koelbloedige krijger Jhon en met de heetgebakerde Ri’shana, die in dit deel beslist meer vlees om de schaarsgeklede botten kreeg. Berg liet een heel andere kant van haar zien, zonder een watje van haar te maken. In Lupidae was ze soms ergerlijk assertief en opportunistisch, maar in dit deel wordt ze een stuk sympathieker; een sterke en schrandere krijgsvrouw. Ook Syribil ontwikkelde zich in dit deel weer verder tot een jonge vrouw die haar eigen weg kiest. Dat de keuzes die ze maakt niet altijd handig zijn en ook de ergernis van haar metgezellen oproepen, draagt alleen maar bij tot de kracht van het verhaal. Syribils zoektocht naar een evenwicht tussen haar eigen behoeften, en die van het beest dat in haar huist, gaven dit karakter een extra dimensie. Het zorgde ook voor een uiterst originele wending aan het einde van het boek.

Jammer genoeg was het personage Dalin, leider van de stad Mrisir, nogal plat uitgewerkt. Hij was naar mijn smaak teveel de archetypische, door en door slechte heerser die zijn macht zonder er ook maar een gedachte aan te wijden, misbruikt. Ook bij broeder Nobus, een volger van Mallumo, werd het niet geheel duidelijk wat zijn beweegredenen waren om deze kwade macht te dienen. En dat is jammer.

Bergs manier van schrijven is aantrekkelijk door de spontane en trefzekere stijl. In de dialogen schuwt ze grof taalgebruik niet, en daardoor weet ze ook personages die van nature niet zo fijnbesnaard zijn goed neer te zetten, al is dat dan niet altijd volgens de etiquette. Doordat ze ieder personage een eigen stem weet te geven, blijft het verhaal ondanks de grote hoeveelheid personages toch goed te volgen voor de lezer.

Kortom, voor de liefhebber van onversneden fantasy is Drachion een echte aanrader. Berg laat opnieuw zien dat zij tot de betere fantasy-auteurs van dit moment behoort.

Reacties