Recensie Lupidae Birgit Berg

Toen ik Lupidae in handen kreeg, werd het mij bang te moede. Ten eerste is het een boek dat in eigen beheer is uitgegeven. De cover toonde een cartoonachtige, maar gelukkig sfeervolle afbeelding. Toen ik het boek opensloeg, viel mijn oog op een woordenlijst - meestal een teken dat de lezer een hopeloos gecompliceerd verhaal te wachten staat. Een pagina verder een kaart. En om het drama compleet te maken, begon het boek met een proloog.
Toen ook nog bleek dat de eerste de beste naam in het verhaal een apostrof ergens in het midden had, en het eerste hoofdstuk opende met een verwaarloosde tiener die een onbekend lot tegemoet ging waren mijn verwachtingen tot nul gedaald
Dit was high fantasy in zijn puurste, meest traditionele vorm. Moest ik me dáár doorheen worstelen?

Maar al lezend werd ik gegrepen door het verhaal.
Berg weet hoe ze de lezer moet boeien. Ze heeft duidelijk grip op de structuur van het verhaal: die is eenvoudig, helder van opzet, en efficiënt. De verschillende verhaallijnen worden kundig met elkaar verweven, alle elementen komen mooi samen en stuwen het verhaal vol vaart naar een stevig neergezette climax.
Daarbij wisselt ze vaak op het juiste moment van perspectief om de lezer nog even in spanning te houden, of om hem juist een scene door de ogen van het meest interessante karakter te laten beleven.

Het verhaal is in vrij eenvoudig, maar functioneel en verzorgd Nederlands geschreven - zeker als je bedenkt dat het in eigen beheer is uitgegeven. Hier en daar een slecht gekozen woord of niet helemaal passend voorzetsel, daarin wreekt zich een gebrek aan professionele redactie.
Ook worden enkele zaken te oppervlakkig uitgewerkt en soms heeft Berg haar feiten niet gecheckt. Zo weet het meisje Syribil zich wel erg snel aan te passen aan haar omgeving, of beschikt ze ineens over een wereldwijsheid en over kennis die je niet zou verwachten van een kind dat opgroeit in een hok.
Echter, de interne logica van het verhaal wordt nergens fundamenteel geweld gedaan.

We volgen het verhaal door de ogen van de Nhir (soort elf) Ri'shana Surilei, kapitein van een elite-eenheid onder direct bevel van koning Hash'nratan, heer van de Nhir. Ze krijgt de opdracht om een meisje met een grijze pluk haar, dat de laatste wolfachtige, ofwel Lupidae, op aarde is, op te sporen en uit te schakelen.
Een tweede personage dat we volgen is Jhon, excellent zwaardvechter in dienst van de orde van Mallo. Hij heeft opdracht gekregen om het tienermeisje Syribil op te halen.
Syribil is opgegroeid onder erbarmelijke omstandigheden, maar blijkt de Lupidae te zijn. Samen met Jhon onderneemt ze een reis om een magische steen te vinden. Alleen met deze steen kan de Lupidae de dreiging van de Duistere Heer afwenden, voor deze heel het land Kyrinia in zijn greep zal krijgen.

De wereld van Berg is niet heel bijzonder, ze maakt eigenlijk gebruik van de kennis die in de hoofden van de lezers al bestaat over standaard fantasywerelden. Diepe wouden, havensteden, burchten, taveernes, de doorgewinterde fantasyfan zal het allemaal vertrouwd voorkomen. Juist door die vertrouwdheid hoeft ze er weinig woorden aan vuil te maken en kan ze toe met snelle schetsen die de lezer verder zelf kan invullen. Dit doet ze vakkundig, haar beschrijvingen zijn dan wel niet bijster origineel, maar ze staan in dienst van het verhaal.
Vele volkeren en fantasypersonages passeren de revue gedurende het verhaal en ook hier weet Berg weer met snel neergezette, sterke beelden de lezer een vertrouwd gevoel te geven.

Dat laat meer ruimte voor de actie en interactie tussen de personages en dat is nou precies de reden dat dit verhaal me bleef boeien: Berg geeft je personages van vlees en bloed, die het waard zijn om te volgen. Zwaardvechter Jhon, Kapitein van de Nhir Ri'shana Surilei, het meisje Syribil dat zichzelf ontdekt en haar ontluikende krachten onder controle moet zien te krijgen, ze vertegenwoordigen allemaal een standaard fantasykaraker, maar Berg werkt ze goed uit.
Hoewel Berg bij Ri'shana Surilei af en toe iets te ver doorschiet waardoor ze karikaturale trekjes krijgt.
Daarbij spaart Berg haar personages niet, en geeft ze ze ook een geschiedenis en menselijke gevoelens als jaloezie en wraaklust mee.

Sterk debuut dat me qua sfeer en uitwerking van de personages deed denken aan het werk van Peter Schaap en James Clemens. Lezers die van vlot geschreven high fantasy houden en dol zijn op actie komen zeer zeker aan hun trekken in dit avontuurlijke verhaal met eigenzinnige karakters.

Reacties

  1. Het ziet er niet echt een werk uit dat ik zou lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jammer, Herrezen Draak! Lupidae heeft zojuist **** gekregen op MagicTales.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten