De Magiers, Lev Grossman

Jongeman mist zingeving in zijn leven en verliest zich in een een fantasiereeks over een magisch rijk dat uiteindelijk een grote rol in zijn leven gaat spelen.

Achterop de cover wordt Grossman vergeleken met Rowling, en overwint (wat logisch is, anders stond het uiteraard niet op de achterflap.)
Hoewel de vergelijking onvermijdelijk is, doet ze aan geen van beide schrijvers recht. Harry Potter is in de eerste plaats voor kinderen geschreven. Dat heeft ook consequenties voor de schrijfstijl en uitwerking van het verhaal.
Eerlijk is eerlijk: kinderen zouden al snel afhaken bij het pessimistische navelstaren van hoofdpersonage Quintin Coldwater en diens in cynische kwinkslagen beschreven moeilijkheden met de wereld en de daarop aanwezige personages.

Quintin Coldwater is een jongeman die geen betekenis kan vinden in het leven dat hij leidt. Die betekenis probeert hij telkens weer aan nieuwe situaties te ontlenen en telkens wordt hij teleurgesteld. Alles lijkt voor hem onder handbereik waardoor hij nauwelijks richting aan zijn leven weet te geven.
Ook van de andere personages maakt Grossman veel werk, kleurrijke personages met nare en bizarre trekjes die vaak licht absurdistisch, maar altijd trefzeker worden beschreven. De interacties die zij aangaan, zijn soms alledaags, oppervlakkig, soms stomend heet, maar laten de lezer nooit onverschillig.

De magier begint sterk. De schrijfstijl is verrassend rijk en geestig, soms scherp, soms op het melige af, maar met het venijn in de staart. Heerlijk is ook dat niemand Grossman verteld heeft dat moeilijke woorden niet mogen en dat de gemiddelde fantasyliefhebber de intellectuele bagage van een steekwagentje op een luchthaven heeft.

'Het werk is ook anders. Niet wat je denkt. Het is geen kwestie van met je toverstokje zwaaien en wat nep-Latijn uitspreken. Het is niet voor niets dat de meeste mensen het niet kunnen.'
'O nee? Waarom niet?' vroeg Quintin.
'De reden dat de meeste mensen niet kunnen toveren? Nou.' Eliot stak een lange, dunne vinger op. 'Ten eerste, het is erg moeilijk en ze zijn niet slim genoeg. Ten tweede, het is erg moeilijk en ze zijn niet bezeten en zielig genoeg om alles te doen wat je moet doen om het goed te doen. Ten derde, ze missen de begeleiding en het mentorschap van het toegewijde en verbijsterend charismatische lerarenkorps van het Brakesbillcollege voor Magische Pedagogie. En ten vierde, ze missen de taaie, stevige ruggengraat die noodzakelijk is om op een kalme en verantwoorde wijze indrukwekkende magische energie te gebruiken. En ten vijfde' - hij stak zijn duim op - 'hebben sommige mensen dat allemaal wel, maar kunnen ze het toch niet. Niemand weet waarom. Ze spreken de woorden uit, zwaaien met hun armen en er gebeurt niets. Arme stakkers. Maar zo zijn wij niet. Wij zijn de mazzelaars. Wij hebben het, wat 'het' ook zijn moge.
'Ik weet niet of ik over die ruggengraat beschik.'
'Ik ook niet. Ik denk eigenlijk dat die optioneel is.'

De wereld die Grossman opbouwt is levendig en fantasierijk, en echoot invloeden van Alice in Wonderland, en heel wat klassieke fantasyliteratuur, precies zoals de achterflap ons belooft. En als je op een gegeven moment het gevoel bekruipt dat het Harry Pottergehalte nu toch wel écht erg hoog wordt (want ja, ook het Brakesbillcollege kent zijn obligate tovenaarsspelletje, welteren genoemd), dan pakt Grossman je weer terug. Hier is een auteur aan het werk die de verwachtingen van zijn lezers kent en ermee durft te spelen.
Dat maakt De Magier tot een interessanter boek dan de gemiddelde fantasy.

Heeft het verhaal ook mindere punten? Ja. Halverwege zakt het verhaal in. De hoofdpersonen verliezen zich in doelloosheid, onvermogen om zin aan hun leven te geven, en Grossman neemt wel erg veel ruimte om dat allemaal te beschrijven. Gelukkig komt de vaart er weer in zodra er een echte plotontwikkeling plaatsvindt, maar op een of andere manier krijgt het verhaal me dan niet meer zo te pakken als in het begin.
De stijl kan het verhaal niet langer dragen, er is een verzadigingspunt bereikt, en de plot heeft enkele zwakke plekken waardoor het verhaal onnodig aan kracht verliest. Uiteindelijk bleef ik als lezer zitten met een licht gevoel van niet ingeloste beloftes. Maar ik had me wel prima vermaakt.

Conclusie: lees De Magiers. Het is een verfrissende contemporaine fantasy, waarin de geijkte elementen op een aardige manier hergebruikt worden. Grossman is een getalenteerd schrijver waarvan we, als hij verder groeit, nog heel wat mogen verwachten.

Uitgever: Karakter Uitgevers BV / januari 2010 / 429 pagina's / / isbn: 9789061126799

Reacties